غزل شمارهٔ ۱۰۹۹

برداشت: تو بر روی زانوهایت سر گذاشته‌ای و از عمق وجود خود به تمامی اسرار آگاه هستی.

برداشت: در جلوی چشمانت هیچ پوششی نیست، و به خاطر پاکی نگاهت، شایسته‌ی ستایش و تحسین هستی.

برداشت: عزیز من، چشمانت همچون دریایی از خون است، پس ای دل، مراقب باش، زیرا نگاه تو می‌تواند زخم‌های عمیقی به همراه داشته باشد.

برداشت: اگرچه مژه‌های او وعده‌های شیرین و امیدبخش برای دل دارند، اما ای عاشقان، باید از او دوری گزید و مراقب باشید.

برداشت: او در زیر کاه آب خوابیده است، پا نگذار بر او، مگر اینکه می‌خواهی سرش را به خطر بیندازی.

برداشت: وقتی کسی در خواب غفلت است و به بیداری نمی‌رسد، به نوعی خود را در دام ظلم و بی‌عدالتی قرار می‌دهد. اگر می‌خواهی از این حالت خارج شوی و آگاه شوی، باید بیدار شوی و به حقیقت پی ببری.

برداشت: من به خواست خود، جامه‌ات را پاره خواهم کرد، ای برادر، چرا که دلیلی برای آن دارم که این کار از این حرارت بیشتر خواهد بود.

برداشت: از نگاه تو، سرکه تلخ و زننده است، در حالی که از زبان تو شیرینی می‌رسد. دست تو در زهر و تلخی غرق شده است؛ در حالی که گویی شکر در آن نهفته است.

برداشت: در طول عمر، تو مشغول پاکسازی روح خود بوده‌ای یا این که جان خودت به خودی خود پاک نیست.

برداشت: تا کی می‌خواهی آینه را پاک کنی و از خودت شرمنده باشی؟ اگر قرار است از آینه خجالت بکشی، پس کار را تمام کن.

برداشت: به سمت دریای شمس تبریزی برو تا از آینه جانت جواهراتی ظهور کند.