غزل شمارهٔ ۱۰۹۸

برداشت: من بدون دل و جان به سوی تو آمدم، ای جوان، رنگ من را ببین و خط نگاشته‌ام را بخوان.

برداشت: من نیامده‌ام، بلکه تو در وجود من به‌طور نهان حضور داری، ای فرزند.

برداشت: مانند طلا که در آتش می‌خندد و تغییر می‌کند، تو نیز برای یک لحظه بخند تا بخت و خوش‌شانسی خود را ببینی.

برداشت: در دل خراب من، افکار و اندیشه‌ها به هم ریخته و آشفته‌اند، مانند حالتی که مستان دارند.

برداشت: به مراقبت و دقت به صدای پای نگهبانان و شور و حال عاشقان گوش فرا بده، ای پسر، زیرا در شکست‌ها و تلاش‌ها باید هوشیار باشی.

برداشت: من نزد تو آمدم و تو را به آیینه‌ای آوردم که چهره‌ات را در آن ببینی. حالا روی خودت را برنگردان، ای پسر.

برداشت: ای پسر، کفر من در واقع نشان‌دهنده ایمان توست؛ به این موضوع توجه کن که در کفر من، ایمان تو نهفته است.

برداشت: در سکوت به عنوان کسی که خاموش است، من فریاد می‌زنم و به پسران می‌گویم.