غزل شمارهٔ ۱۰۹۵

برداشت: آن معشوقه با لبخندی دلبرانه جاروبی به دستم داد و گفت که از دریا غبار را برانگیز.

برداشت: سپس جاروب را آتش زد و گفت: "از آتش تو، جاروبی بساز."

برداشت: به دلیل شگفتی و حیرتی که داشتم، به حالت سجده در برابر او رفتم. او در پاسخ گفت که بدون سجده نیز می‌توان سجده‌ای زیبا و ارزشمند انجام داد.

برداشت: آه بی‌ساجد، یعنی وقتی کسی که در حال عبادت و سجده نیست، سکوت و حیرت آن لحظه چه احساسی می‌تواند داشته باشد. این احساس مثل بی‌چون و بی‌نیاز بودن است و مانند گیاهانی است که بدون خاری در کنار هم رشد می‌کنند.

برداشت: من گردنک را به جلو آوردم و به او گفتم، سجده‌کننده را با شمشیر ذوالفقار بزن.

برداشت: بر اثر تیغی که نگار به سر من زد سرم از شدت درد بزرگتر شد و به نظر می‌رسد که هزاران سر بر گردنم وجود دارد.

برداشت: من مانند چراغی هستم که شعله‌اش از هر سو به آن پرداخته و روشنش کرده است.

برداشت: شمع‌ها از سرهای من رشد می‌کنند و سرتاسر زمین از شرق تا مغرب را روشن می‌کنند.

برداشت: شرق و مغرب چه هستند در دوردست‌های نامشخص، در این مکان تاریک و گل‌آلود که به کار حمام می‌پردازد؟

برداشت: ای حالت سرد تو کجاست؟ آیا تا به کی دلت در این حمام گرم آرام خواهد بود؟

برداشت: از حمام و گلخن بیرون بیا و لباس نپوش. به آن نقوش و طراحی‌ها خوب توجه کن.

برداشت: برای مشاهده زیبایی‌های دلنشین و دیدن رنگ‌های شاداب گل‌ها در باغ.

برداشت: وقتی به سوی روزنه نگاه کردی، متوجه شو که آن معشوق به خاطر تابش نور از روزنه به وجود آمده است.

برداشت: در این بیت، به فضایی اشاره شده که همگی در آن به سمت جمال و زیبایی یک پادشاه متمایل هستند. شش جهت به معنای همه جهات است و حمام و روزن به نوعی به مکان‌هایی اشاره دارند که در آن زیبایی و جمال به نمایش گذاشته می‌شود. این تصویر نشان‌دهنده‌ی جذبه و عظمت پادشاهی است که همه توجه‌ها به سوی او جلب شده است.

برداشت: خاک و آب به خاطر وجود او رنگ و لعابی گرفته‌اند و جان‌ها به خاطر او به نوعی جوانه زده‌اند و زندگی آغاز شده است.

برداشت: روز به پایان رسید و داستان من هنوز تمام نشده است. ای شب و روز، از بیان مشکلات من خجالت‌زده‌اید.

برداشت: شاه شمس الدین تبریزی باعث می‌شود که من در حالتی از غفلت و سرمستی قرار بگیرم که هر بار به حالت قبلیم برمی‌گردم.