غزل شمارهٔ ۱۰۹۲

برداشت: شب، زمان پیوستگی ستاره‌ها و هدیه دادن زیبایی‌هاست. وقتی که به آسمان نگاه می‌کنیم، گویا عروسی ماه در دهم و چهاردهم ماه در آسمان برپا شده است.

برداشت: زهره (شخصیتی نرم‌دل و لطیف) نمی‌تواند از نغمه‌های دل‌انگیز و زیبا (مانند صدای بلبل) دور بماند و شگفت‌زده می‌شود، همان‌طور که بلبل از گل‌های زیبای بهاری سرمست می‌شود.

برداشت: نگاه کن به شیر که با جدیت در حال انجام کارش است و ببین که ماهی چه چیزی از دریا بیرون می‌آورد و چگونه غباری را در فضا پخش می‌کند.

برداشت: مشتری با شتاب به سمت سیاره زحل رفت تا جوانی‌اش را از نو آغاز کند و خوشحالی را به او اعلام کند.

برداشت: کف مریخ که رنگین از خون بود، با قدرت تیزاب تیغ به زندگی می‌بخشد، همانطور که خورشید نور و زندگی را به زمین می‌آورد.

برداشت: وقتی که آسمان از آب حیات پر شود، آن سنبله خشک هم به برکت آن، پر بار و ثمر خواهد شد.

برداشت: مغز پر از مغز و نشانه‌ای از شکستن، که به سادگی از مادر خود فرار نمی‌کند.

برداشت: وقتی چشمان زیبا و دلفریب به دل من نگریستند، احساس شوق و اشتیاقی عمیق در من ایجاد شد. دل مانند تیر شوقی را از آن نگاه جانانه پذیرا شد و به شکل خاصی از عشق و هوس دچار گردید.

برداشت: در این روز شاد، باید همه مشکلات و موانع را نادیده بگیری و از زندگی لذت ببری، و اگر این کار را نکنی، مانند موجودی نادرست و نامناسب در موقعیت سختی باقی خواهی ماند.

برداشت: جهان مانند سطری از آب است و عشق حقیقتی عمیق و با ارزش است؛ هر چه درباره آن بگوییم، تنها گوشه‌ای از معنا را می‌توانیم درک کنیم.

برداشت: در آن صبحی که تو می‌درخشی، روز به روشنی خواهد درآمد و تاریکی‌ها از بین خواهند رفت، همچون نوری که از چهره‌ات می‌تابد.