غزل شمارهٔ ۱۰۹۱

برداشت: من مهمان غریبی هستم و از تو خواهش می‌کنم که محبت و دوستی‌ات را از من دریغ نکن. من در حقیقت به آرامش و رهایی نیاز دارم، پس لطفاً محبت و رهبری‌ات را از من نگیر.

برداشت: سایه‌ی لطف تو تنها بر همسایه‌ام نیست، بلکه من هم نیاز به همسفری، محبت و همدلی دارم. مرا نیز از این محبت و توجهت بی‌بهره نگذار.

برداشت: شما با رحمت خود بر همه، نعمت می‌بارید. اما از من که تشنه و دچار ضعف و بیماری هستم، چشم‌پوشی نکنید.

برداشت: هر سنگی از نور خورشید بهره‌ای می‌برد، اما تو مرا در حال انتظار و دلتنگی برای دیدار نگیری.

برداشت: این بیت به این معناست که نه اینکه برای گناهکاران لطف تو عذابی سوزان به همراه داشته باشد، بلکه این لطف باید شامل حال من نیز گردد. پس از من به عنوان کسی که توبه کرده و از گناهانش پشیمان است، غفلت نکن و مرا ببخش.

برداشت: هر پرنده‌ای نمی‌تواند به زیبایی و قدرت تو پرواز کند. تو را با دیگران مقایسه نکن و مرا با ویژگی‌های خاص خودت بشناس.

برداشت: به دو صد دلیل بدون حمایت تو نمی‌توانم پرواز کنم. مرا در چنین دام خطرناکی گرفتار نکن.

برداشت: تو به خواب‌رفتگان نگاهی نمی‌اندازی، پس مرا هم در خواب ببین و به حساب بیداری‌ام نیاور.

برداشت: بوی جگر پخته از من نمی‌آید، کمک کن که اشک من و رنگ زرد صورتم را نگیری.

برداشت: مجنون به دلیل عشق تو به شَوَند، از طرف عقل خود باغی زیبا و شاداب پیدا کرد. او به خاطر این جنون خوشحالی می‌کند و می‌گوید که از عقل و تفکر ناتوان خود خسته نشوید.

برداشت: من از دیوانگی تو خوشنودم، اما نمی‌دانم با مهارت‌هایم چه کنم. چون تو که در کنارم هستی، همه چیز را برایم ساده و آرام کرده‌ای.

برداشت: چشمان پرحسرت تو باعث ویرانی دل و عقل همه شده است. چهره‌ات مانند ماه زیباست و رنگت چون رنگ گل انار است، اما این زیبایی‌ها را نگیریم.

برداشت: این ابیات به توصیف زیبایی و جذابیت جسمانی و ویژگی‌های ظاهری می‌پردازند. شاعر به شکل خاص به قامت دلربا و جذاب زن اشاره می‌کند و تصاویری از زلف و ذقن او به نمایش می‌گذارد که می‌تواند به عنوان نمادهایی برای زیبایی و جذابیت او در نظر گرفته شود. در کل، شاعر از زیبایی‌های ظاهری و جذابیت دو طرف صحبت می‌کند و احساسات عاشقانه را با تصاویری ملموس و زیبا بیان می‌کند.

برداشت: این تصاویر تنها جلوه‌های عشق هستند و عشق حقیقی که بی‌صورت است، مانند دریایی وسیع و عمیق است. به آن چیزی که صرفاً ظاهری است نپرداز.

برداشت: من به مانند خرمنی از خاک هستم و تو مانند ماهی که دور من می‌چرخد. لطفاً مرا از این گنبد بیدار و متغیر دور نکن.

برداشت: من در محله تو بسیار راحت و آرام هستم، حتی اگر خانه‌ام ویران باشد. من از عطر و بوی تو خوشحالم و نباید از من دور شوی.

برداشت: این سر من مثل میکده است و وقتی می‌گویم ساغر را بشکن، در واقع می‌خواهم بگویم که زیبایی من مانند طلاست و نباید آن را به مقدار زیاد بگیری.

برداشت: زمانی که قلبم به بتکده تبدیل شد، ای آزر، دیگر برایم بت نساز. چون که سرم به مستی نزدیک شده است، پس خانه‌ی شراب را نگیرید.

برداشت: اکنون کفر و اسلام مطرح است، اما عشق از ابتدا وجود داشته است. اگر کسی به عشق گرفتار شود، دیگر به کفر اهمیت ندهید.

برداشت: صدا و نغمه‌ی بلبل را بشنو و به‌خواب نرو، صدای نعره‌ی خر را در باغ گل ببین و با چشمانت به تاریکی و سختی زندگی نگاه کن و از چرخش در مسیرهای ناخواسته پرهیز کن.

برداشت: بس کن و دیگر طبل نزن، زیرا این کار برای دیگران است. من خودم را از دست دیگران دور نگه‌داشته‌ام، پس دامن خود را به دیگران مزن.