غزل شمارهٔ ۱۰۸۸

برداشت: سر خود را به زیر ببر و به بیداری صبح نگاه کن، زیرا من از صبحگاه با خود جسمی را به همراه آورده‌ام، حالا نگاهی به آن بنداز.

برداشت: در کنار خیابان تو، من در حال نواختن طبل هستم و دیگران در حال خرید شانه‌ها، شب‌ها و روغن‌های خوشبو هستند.

برداشت: غم تو برای من همچون روغن است و مرهم من، تویی. من همچون شانه‌ای هستم که به زلف پر از فتنۀ تو رازدار و محرم است.

برداشت: به خاطر دوری‌ات، به حالت افسردگی دچار شده‌ام و احساس می‌کنم مانند علفی هستم که زیر پا می‌رود. دلم بیش از حد از عشق تو سیر شده و همیشه در انتظار تو هستم.

برداشت: نمی‌دانم کی هستم که به شیرینی تو علاقه‌مندم، ای مگس‌ها! به خاطر شوق و ذوقی که از شیرینی‌های تو دارم، به اینجا آمده‌ام.

برداشت: ای نسیم صبح، پرده را از روی آن کسی که زیبا و خوش‌پوش است کنار بزن، تا ببینم چطور زیبایی‌اش سبب می‌شود که تمام کارهایم در زرق و برق طلا باشد.

برداشت: به چه اندازه در جستجوی دوست بگویید؟ در این دو جهان، هیچ دوستی برای من نیست و یار دیگری ندارم.

برداشت: وقتی که عقل و دل در کنار من هستند، ای دوست، دیگر ماه و خورشید چه چیزی را در اعضای انسان‌ها دیده‌اند؟

برداشت: چون تو در وجود من هستی و در چشمانم حضور داری، ای شمس تبریز! تو چگونه و به کجا سفر کرده‌ای؟