غزل شمارهٔ ۱۰۸۳

برداشت: بشنو ای باهوش، بیا با شتاب عمل کن؛ زیرا ساقی به زودی می‌آید و نوشیدنی را به سر می‌آورد.

برداشت: روح در حال دویدن است و چهره‌اش مانند زهره درخشان و زیباست. او به دنبال گنجینه‌ای می‌گردد که در برابرش گشوده شده است. این تصویر نشان‌دهنده تلاشی و شوق برای رسیدن به چیزی ارزشمند و در عین حال، زیبایی و روشنایی در چهره دارد.

برداشت: بنشین و آرام نباش، این صبر و تحمل را کنار بگذار و به تلاش و کوشش بپرداز، زیرا زمانی که من به درد و رنج می‌افتم، تو نیز به زودی همان حال را خواهی داشت.

برداشت: اگر تو در هر گوشه‌ای از دنیا جاذبه و زیبایی خود را به من نشان نداده بودی، شب من به روز تبدیل می‌شد و در سپیده‌دم پرچم عشق تو را برافراشته می‌دیدم.

برداشت: بیایید بیرون برویم و از خانه خارج شویم، چون زمان سفر فرا رسیده و همه آماده‌اند که به سفر بروند.

برداشت: سفر را مخفیانه آغاز کن و از دنیا و جسم به سوی روح‌ات برو. آب زلال از فرات را بگیر و از آن بنوش تا زندگی تازه‌ای پیدا کنی.

برداشت: وقتی صدای بلبل را شنیدی، به سمت باغ حرکت کردی و وقتی به آنجا رسیدی، به درختان نگاه کردی.

برداشت: به درخت بگو که مانند فاخته از زندگی خود شکایت نکند و به دنبال خبری نباشد که به او مربوط نیست.