غزل شمارهٔ ۱۰۸۱

برداشت: قسطنطین (نام شهر، امروزه استانبول)

برداشت: اگر پیامی شیرین از طرف او داری، آن را بفرست؛ و اگر درد و غصه‌ای از دل او داری، آن را نیز بیاور.

برداشت: هر چیزی که باشد، آماده‌ام برای فدای پای شمس الدین. فقط نام شمس الدین را ببر و من جانم را برای او قربانی می‌کنم.

برداشت: دل من به خاطر عشق او، لباسی زیبا و شایسته پوشیده است. عاشق حسنی هستم که به شمس الدین مربوط می‌شود و عشق شمس الدین، نماد و نشان من است.

برداشت: ما از عطر و بوی شمس دین خوشحال و شاداب شده‌ایم و به راه خود ادامه می‌دهیم. ما از شراب شمس دین مست شده‌ایم، ای ساقی! شراب را برای ما بیاور.

برداشت: ما با بوی خوش شمس‌الدین، هوای خود را معطر کرده‌ایم و دیگر به عطرهای عود و عنبر و مشک توجهی نمی‌کنیم.

برداشت: شمس دین در دل و جان شخصیتی محترم و بزرگوار حضور دارد. او در دل یتیمان و در ارزش‌های اصیل زندگی نمایان است. شمس دین نماد خلوص و قیمت واقعی انسانیت است.

برداشت: من فقط شعر نمی‌نویسم، بلکه شمس دین نیز شعر می‌سراید، همانطور که بلبل از باغ آواز می‌خواند و کبک از کوه‌ها ترانه می‌سراید.

برداشت: زیبایی حوریان بهشتی و باغ‌های بهشت نمادی از کمال و زیبایی در دین و انسانیت است. در اینجا اشاره شده که شمس دین، نه تنها خود یک نماد از دیانت و زیبایی است، بلکه به عنوان افتخاری برای بزرگان نیز شناخته می‌شود.

برداشت: روز روشن، خورشید دین را نمایان می‌سازد و دورانی که به گرد آن می‌چرخد، نشان‌دهنده‌ی نور و حقیقت این دین است. گهر و جوهر گرانبهای این دین است و شمس دین در تمام روزها و شب‌ها حضور دارد.

برداشت: شمس دین مانند جام جم است که نماد دانش و روشنایی است. او همچون دریای بزرگی است که عمق و وسعتش بی‌پایان است. شمس دین به عیسی دم تشبیه شده و به یوسف که زیبایی‌اش زبانزد است نیز اشاره شده است.

برداشت: من از خدا می‌خواهم که نعمتی پنهانی برایم به ارمغان آورد که جان من در میان آن و شمس دین در کنار آن باشد.

برداشت: شمس دین برای من بسیار باارزش‌تر از جان است. او مانند شکر در زندگی‌ام شیرینی می‌بخشد، چون سرو و درختان بلند در باغ و بهار، که زیبایی و نشاط را به ارمغان می‌آورند.

برداشت: شمس دین به عنوان نمادی از شادی و لذت، همواره با نوشیدنی‌های خوشمزه و سازهای موسیقی همراه است. او نمایانگر نشئگی و احساسات عمیق است و در عین حال می‌تواند نور بخش زندگی و باعث شعله‌ور شدن درون انسان‌ها باشد.

برداشت: این شعر درباره‌ی حال و هوای خوشی و شادی است که از وجود شخصیتی بزرگ و معنوی ناشی می‌شود. این شخص مانند یک شراب است که اندوه و غم را می‌زداید و به جای آن افتخار و عزت را به ارمغان می‌آورد. وجود او باعث می‌شود که آدمی از حال خمار و غم خارج شود و به شور و شعف برسد.

برداشت: ای دلیل و راهنمای عاشقان و عاشق شمس تبریزی، خواهش می‌کنم از ما دور نشو و ما را تنها نگذار.