غزل شمارهٔ ۱۰۸۰

برداشت: ای ساقی، مردم به خاطر زیبایی و کمال تو و نیز ظاهر و جلوه‌ات از می تو دور افتاده‌اند.

برداشت: با اینکه تو تجربه‌ای قدیمی در دانایی و سلیقه و پاکی داری، اما با شراب زلال ما، هنوز جوان و شاداب هستی.

برداشت: چون بینایان قادر به دیدن رنگ جام نیستند، عقل می‌فهمد که روح نابینا همیشه از آن دور است.

برداشت: قاضی نمی‌داند که جان او از دلش دور است، زیرا هم صریح و هم رمز را نمی‌شناسد و این بُعد فاصله‌ای است که نمی‌تواند درک کند.

برداشت: تا زمانی که شمشیر شمس الحق به جان تو آسیب نرسانده، تو از لطف الهی و راه راست فاصله نخواهی گرفت.

برداشت: تا زمانی که زیبایی معشوقان در زندگی تو از بین نرود، تو نیز دور از چهره آن محبوب خوش‌اخلاق نخواهی بود.

برداشت: سَردِه یعنی سرحلقه‌ی میخواران (فرهنگ رشیدی)

برداشت: در داستان‌هایی که درباره موسی و خضر وجود دارد، بیان شده که نور حقیقت و معرفت، در کوه سینا بر موسی ظاهر شد. این نور، نشانه‌ای از حضور و روشنایی الهی بود که در آن مکان خاص، در دوردست‌ها و در دل کوه سینا احساس می‌شد.

برداشت: سقف مینا هرچند که در نظر تو بسیار بلند و زیباست، اما در مقایسه با بلندی واقعی‌اش، هنوز هم پایین به حساب می‌آید.

برداشت: ای عزیز، یا سبک‌بار شو و با ما بمان، یا از این جمع ما برو، یا مانند خودت ما را از شادی و لذت دور نکن.

برداشت: موسیقی‌دان، برای من این آهنگ بی‌نظیر را بزن، چون صدای این سرنا برای گوش‌های ناشنوا دور است.