غزل شمارهٔ ۱۰۷۶

برداشت: هر لحظه‌ای که شهریار از پرده بیرون می‌آمد، دوباره به پرده برمی‌گشت و این روند تا هشت بار تکرار می‌شد.

برداشت: گاهی اوقات، کسانی که از دنیای بیرون هستند، عقل و دل آدمی را به خود مشغول می‌کنند، و گاهی نیز افرادی که در دایره نزدیکان و اهل عشق هستند، تمام تمرکز و فهم او را می‌گیرند و او را از حال خود دور می‌کنند.

برداشت: کتابی از سحر و زیبایی مطلق در پیش‌روی او گشوده شده بود، و در نتیجه‌ی حرکت او، دل هر کسی که ناآرام بود، به تپش درمی‌آمد.

برداشت: گاهی با نوک قلم خود تصاویری خلق می‌کرد و گاهی با نغمه‌های عشقش، عقل ضعیف را مورد قضاوت قرار می‌داد.

برداشت: زمانی که شب فرا رسید، آتش چهره شمعی روشن شد و این نور باعث شد که دو صد پروانه جان خود را آشکار کنند و به دور آن دور بزنند.

برداشت: وقتی نیمه شب گذشت، بقیه مستان همه بی‌خود و مست شدند و ما تنها ماندیم با شب، شمع، شراب و آن معشوقه.

برداشت: ما هم در خواب بودیم و بی‌خبر از زحمت‌هایمان، اکنون ما با او به دور از هم گرد هم آمده‌ایم.

برداشت: وقتی صبح شد، آنچه که از ما بود به شدت به آنچه که مال ما بود علاقمند شده بود. ما به آرامی وارد شدیم و آنچه که محبوب ما بود از ما جدا شد.

برداشت: شمس تبریزی رفت، اما پرتو چهره‌اش هنوز در هر سو نوری می‌تاباند. این نور به آن کسی می‌رسد که اختیار و اراده دارد.