غزل شمارهٔ ۱۰۷۴

برداشت: اگر آن معشوق با کلماتش گرم صحبت کند، صداهایی از دور برمی‌خیزند که خبر از فرار می‌دهند و این صداها در حالت عدم و عدم وجود هم شنیده می‌شوند.

برداشت: شعله‌های زیادی در درگاه وجود دارد و افراد زیادی در آنجا هستند. من هم همین‌جا هستم و در حال فرار از این وضعیت هستم.

برداشت: در باطن و روح من، نداهایی به گوش می‌رسد که می‌گوید من هسته اصلی وجودم هستم، و وقتی به در بر می‌خورم، آنجا هم من هستم که برای ورود به دنیای دیگر می‌کوبم. اینجا نشان از فرار از خود و ورود به فضای جدید است.

برداشت: هر کسی که فکر کند که من دو بخش هستم، باید بداند که در واقع دو نیمه‌اش به هم زده شده است. اگر هم تنها یکی باشم، پس مانند آب و روغن، نمی‌توانم با دیگری ترکیب شوم. من از این وضعیت فرار می‌کنم.

برداشت: وقتی که تنها هستم، زلف‌های من مانند تاریکی‌های فراوان است، اما وقتی که دو نفر می‌شوم، مانند ماهی روشن جلوه می‌کنم. پس فرار از تنها بودن به چه معناست؟

برداشت: به اطراف منزل نگاه کن و ببین که چگونه من را زیر نظر داری. مانند دزدی که در برابر روز روشن به دزدی مشغول است، این فرار من هم به همان اندازه نمایان شده است.

برداشت: از این قفس، سرم را از هر سوراخ بیرون می‌آورم و به سوی وصال تو پرواز می‌کنم. این فرار است.

برداشت: درون این قفس تن، دل من پر از آرزو و فکر و خیال است و هر بار که می‌خواهم از این قفس خارج شوم، احساس می‌کنم که در حال فرار هستم.

برداشت: من به خاطر عشق و محبت شمس تبریزی، سرمست و خوشحالم و این باعث شده که احساس کنم یا طوطی‌ام، یا بلبل، یا سوسن. این خوشحالی و شوری که در من است، مانند فراری از دنیا است.