غزل شمارهٔ ۱۰۷۳

برداشت: من ذات بدی دارم و از این موضوع دلخورم، تو مرا ببخش. مگر بدون حضور زیبای تو، حال من چگونه خوب خواهد شد؟

برداشت: بدون تو احساس سردی و تنهایی دارم، مانند زمستانی که در آن همه در رنج‌اند. با تو اما حال و هوای من شبیه بهار است، پر از سرسبزی و زیبایی.

برداشت: بدون تو، احساس پوچی و بی‌خود بودن می‌کنم. هر چه بگویم، نادرست است و خودم از عقل سرزنش می‌شوم. عقل هم از نور چهره‌ات شرمنده است.

برداشت: چی می‌تواند درمان درد و مشکل شخصی باشد؟ آیا دوباره غرق شدن در آب آلوده می‌تواند کمکی کند؟ تنها راه پیدا کردن آرامش و بهبودی، دیدن چهره محبوب است.

برداشت: من در این گرداب جسم، وجود حقیقی و روحانی خود را که مانند آبی محبوس است، می‌بینم. تصمیم دارم تن خود را کنار بزنم تا بتوانم به سوی دریاهای زندگی و نور حرکت کنم.

برداشت: شما نوشیدنی خاصی دارید که به طور مخفیانه به افرادی که از زندگی ناامید شده‌اند می‌دهید، تا از حسرت آن، فریاد و ناله‌ای سر دهند و دوباره امیدوار شوند.

برداشت: ای دل من هیچ لحظه ای چشم خود را از معشوق (خداوند) بر نگردان چه زمانی که حس کنی او از تو فاصله گرفته چه زمانی که حس کنی تو را در کنار خود گرفته،برایت فرقی نکند در هر حال تو توجه ات به او باشد.