غزل شمارهٔ ۱۰۷۰

برداشت: اگر او را به تنهایی می‌دیدم، به جایی می‌بردمش و بدون هیچ رقیبی، تا دلت بخواهد، بوسه‌های زیادی به او می‌دادم.

برداشت: من اشتباهات زیادی کرده‌ام و اگرچه دلم می‌خواهد که در آینده به خطاهایم پایان دهم، اما همچنان در پی خوشی و سیر و سیاحت خواهم بود.

برداشت: تا کسی خوشی و لذت را ببیند، چه برکاتی در زندگی او وجود دارد که هیچگاه طعم خوشی و لذت را از زندگی بی‌خبر بوده است.

برداشت: در یک زمان، بیگانگان را دور کنید تا در آن لحظه، آشنایی به نزد من بیاید و با من باشد.

برداشت: اگر دست او را بگیرم و وارد میدان شوم، با پاهایم بر کف زمین می‌کوبم و از دستان او با شادی و نشاط حرکت می‌کنم.

برداشت: روز خوشی که قبا را از بندهایش آزاد کنم و او را بدون لباس و با آرامش در آغوش بگیرم.

برداشت: در دوری شمس تبریزی، انسان باید از لذت‌ها و مسائل مادی بکاهد تا روح و جانش بالاتر رود و شکوفا شود. این سفر درونی و روحانی می‌تواند به رشد و تعالی جان کمک کند.