غزل شمارهٔ ۱۰۶۸

برداشت: باید نیشکر را به تزئین درآورد تا در برابر آن لب‌ها خود را آماده کند، چون باید از آن لب‌های شیرین مثل شکر نوشید.

برداشت: عشق مانند دریایی وسیع و عمیق است که امواج رحمت و محبت را به همراه دارد. این محبت به دیگران ارسال می‌شود و مانند گوهری ارزشمند به نزدیکان می‌رسد.

برداشت: ای جان، صد درود و احترام به تو از جانب این شریران! جام زرین را به جلو بیاور و نقره را برای آن کسی که درخشان و باارزش است، بیاور.

برداشت: تو در پنهان، غم و درد عمیقی را حمل می‌کنی، در حالی که مانند آبی هستی که هیچ‌گونه حیات یا احساساتی ندارد.

برداشت: نان دل من که به عشق تو پخته شده، مانند آتشی که آن را سوزانده است، همیشه در دست‌های من خواهد بود و هر چیزی که به خاطر تو تغییر کرده، دستخوش تحولات مختلفی خواهد شد.

برداشت: از سر مستی او، خنجر مرگ نتوانست او را به زمین بزند؛ چرا که در این معامله، همچون چاقوی دو لبه، کسی نبود که بتواند او را آسیب بزند.

برداشت: ای عشق، نوشیدنی آور برای جان فرزندان خود، تا اندیشه‌ها را محو کنی، چون آتش شراب.

برداشت: دی به کس که بخشیدی، چه چیزی را امروز می‌بخشی؟ ای کسی که هر لحظه بیشتر بخشنده‌ای، دریغ نکن از بخشش امروز.

برداشت: ساکت شو و پرده‌ای جدید بگذار تا کسی دلسرد نشود. مانند پرنده‌ای که از باغی به باغی دیگر می‌پرد، تو هم با شیرینی و زیبایی ادامه بده.