غزل شمارهٔ ۱۰۶۶

برداشت: سلام بر تو، ای روح جاودانه و پادشاه موفقیت که زندگی‌بخش هر عصر و روشنی‌بخش هر سرزمین هستی.

برداشت: این دنیا و آن دنیا هر دو تحت فرمان تو هستند. اگر بخواهی، می‌توانی آنها را به هم بریزی و اگر بخواهی، می‌توانی آنها را به پایان برسانی.

برداشت: نور خورشید فقر بر همه جا پخش شده است، پس بخشی از بهشت و ترس از آتش را از دل همه مردم برطرف کن.

برداشت: به آزادگی هنرمندان با استعداد را از خجالت جان رها کن و در مسیر هنرمند، همه این نقوش و طرح‌ها را بشکن و نابود کن.

برداشت: شخص قهرمانی که به خاطر پیروزی‌هایش جان‌های زیادی را فدای هدفش کرده است، حالا باید از آتش شانس و شوقش، بخاری از وجودش برآید.

برداشت: کسی می‌تواند به عمق رازهای ناز شما پی ببرد که با وجود خود، فقر و نیاز را از اصل و ماهیت کار محو کند.

برداشت: اگر جان انسانی بدون هیچ تردیدی ببیند که او همچون طلای سرخ است، با دل شاد و درونش پر از شور و شعله، از خود محوش می‌شود.

برداشت: تو که از ابتدا ذاتت به طلا و جواهر می‌ماند، پس نیازی نیست که نسبت به کیمیاها و مواد دیگر تردید کنی یا احساس خجالت کنی.

برداشت: جسم خاکی شمس تبریزی مانند کلیدی ارزشمند و خاص است که تابش آن ارزش و جلا را بر دیگران می‌افزاید.