یا ربا این لطفها را از لبش پاینده دار
او همه لطفست جمله یا ربش پاینده دار
شعر به ستایش و درخواست از خداوند میپردازد تا لطف و رحمت خود را همیشه بر بندگان و مخلوقاتش حفظ کند. شاعر اشاره میکند که خداوند، ماه را در شب تاریکی دیده و روح را در مسیر صحیح مذهبیاش به کمال رسانده است. همچنین، اشارهای به رشد و یادگیری یک کودک در مکتب و تأثیر استادان دارد و نهایتاً از خداوند میخواهد که لشکر دین به رهبری شمس تبریزی را تا ابد حمایت کند. در کل، این شعر با تمرکز بر نعمتهای الهی، خواهان پایداری این لطفهاست.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
یا ربا این لطفها را از لبش پاینده دار
او همه لطفست جمله یا ربش پاینده دار
ای بسی حقها که دارد بر شب تاریک ماه
ای خدای روز و شب تو بر شبش پاینده دار
هست منزلهای خوش مر روح را از مذهبش
ای خدایا روح را بر مذهبش پاینده دار
طفل جان در مکتبش استاد استادان شدست
ای خدا این طفل را در مکتبش پاینده دار
لشکر دین را ز شاهم شمس تبریزی ضیاست
ای خدایا تا ابد بر موکبش پاینده دار