غزل شمارهٔ ۱۰۶۴

برداشت: ای مطرب، وقتی در حضور پادشاهان هستی، مانند کسی که پنجره‌دار است، کار خود را به خوبی انجام بده و در اشعارت جز پرده‌های عالی و شاهانه نیاور.

برداشت: بندگان این اشخاص خوشحال هستند و بندگی آنان مشخص نیست. سفره‌هایشان بدون نان و نوشیدنی‌هایشان بدون تاثیر هستند.

برداشت: چشم بینای خداوند در بین مردم و حقیقت، از همه مخلوقات جداست و بر همه چیز فرمانروایی می‌کند.

برداشت: این بیت به توصیف جایگاهی بلند و والای انسانی اشاره دارد که مانند خورشید روشنی بخش و مانند آسمان با عظمت و سربلند است. همچنین به اشاره‌ای دارد از این که او کلید ورود به بهشت را در دست دارد و از موانع و محدودیت‌ها فراتر رفته است.

برداشت: هر کس برای این افراد (عاشقان یا اولیا) سجده کند، چه نماز بخواند و چه نخواند، خاک بیابان برایشان تبدیل به سبزه و گلزار می‌شود.