غزل شمارهٔ ۱۰۶۲

برداشت: وقتی جمال تو را نمی‌بینم، صد جهان را هم می‌توانم ببینم. اما وقتی که خبری از تو نیست، به سراغ دیگر داستان‌ها می‌روم.

برداشت: ای کسی که در خواب هم آدم و نسل او را نمی‌بیند، از چه کسی باید بپرسم که تو را توصیف کند، وقتی که همه از زیبایی‌ات سخن گفته‌اند؟

برداشت: وقتی که من در کنار تو نباشم، ای کسی که از بینایان پنهان هستی، در بهشت و زیبایی‌های زندگی و خوشی‌ها تا ابد نمی‌توانم آرامش بگیرم.

برداشت: وقتی خشم و زیباییت را نمی‌بینم، هر لحظه بر سر پادشاهان، به من معنا ببخش و مرا ببخشای.

برداشت: زمانی که ابر جدایی تو بر روی ماه تو سایه افکنده، هزاران در و جواهر بر سر من باریده است.

برداشت: وقتی که مستان به نور شمع و زیبایی چهره تو نیاز ندارند، صدها هزار باده در هر سو در حال جوشیدن و خروشان است.

برداشت: اگر خضر، آن شخصیت جاودانه، بدون من تو را ببیند، وای بر من! و اگر نتواند آب زندگی را ببیند، هر لحظه باید به آنچه که نوشیده‌ام دقت کند.

برداشت: وقتی که این دنیای فانی به پایان خواهد رسید، توجه کن که این دنیا با تمام دارایی‌ها و نعمت‌هایش، مانند تخت، سرنوشت و ثروت، فقط موقتی است و در نهایت به من بخشیده خواهد شد.

برداشت: در آغاز، جان‌های پاکان را به خاطر چهره‌ات نثار می‌کنم؛ اما اگر نتوانم چهره‌ات را ببینم، خود را فدای تو خواهم کرد.

برداشت: این دوست عزیز من که در مصر زندگی می‌کند، تا زمانی که چهره تو را نبیند، هیچ لذتی نمی‌برد. هر روز به یاد تو، همچون یوسف زیبا، به سراغش می‌روم و او را به خریدن شکر لب دعوت می‌کنم.

برداشت: ای که در درد من فریاد می‌کشی، مدام مانند سنگ و آهن به هم می‌خوری و نمی‌جوشی، از آن برق خروشیده بگیر.

برداشت: یک شب، این دیوانه را با آن زنجیر مهمان کن و اگر موهای تو به هم ریخته شد، آن را بگیر.

برداشت: اگر تمام جهان به خاطر عشق تو به من بد بگوید، برایم مهم نیست. صد دروغ و تهمت به یک انسان راستگو بزنند، اهمیت ندارد.

برداشت: در دوری تو از دو جهان، من از همه بی‌پناه‌تر هستم. اگر ظالمی ناله کند، باید بدانی که مظلوم واقعی تو هستی که از او شکایت می‌کند.

برداشت: هرگاه شمس تبریز را بر سگان کوی تو ستمگر نمایم، مرا به لاف و ادعاهای دروغین بگیر که من در چشم شیران جهان فقط یک ادعا هستم.