غزل شمارهٔ ۱۰۶۰

برداشت: عاشق به شدت از محبوب خود ناراحت و خشمگین شد، مثل گازری که در برابر نام آشنای خورشید، به خشم می‌آید.

برداشت: ناگهان مانند زنی از زنده‌های گدا، ناگهان همچون خورشیدی روشنایی بخش هر سرزمینی.

برداشت: وقتی ناز و زیبایی گازر را آفتاب دید، به خاطر محبتش ابر را جلو آورد تا گازر به کار و بار خود بپردازد.

برداشت: گفت که تا گازر (چوپان یا شخصی که به دامداری مشغول است) نمی‌خندد، من نمی‌توانم از ابر بیرون بیایم. تا زمانی که دل او شاد نشود، من هم نمی‌توانم آرام و بدون مشکل باشم.

برداشت: گروه گروه لباس‌های کارگران گازر بی‌استفاده ماند تا نشان دهد که گازر در واقع اختیار دارد و می‌تواند انتخاب کند.

برداشت: هر کسی که عاشق آن خورشید است، باید با تمام وجود و جانش از پای گازر (داس) دست نکشد و احتیاط کند.

برداشت: می‌گویم کسی وجود دارد که همچون شمس تبریزی است و به خاطر او، نور و روشنی از هر سو منتشر می‌شود.