غزل شمارهٔ ۱۰۵۸

برداشت: هیچ وقت از آن ملاقات دلپذیر سیر نخواهیم شد، و هیچ وقت از زیبایی‌های باغ ما خسته نخواهیم گردید.

برداشت: ای عدالت تو باعث شده که چرخش روزگار سبز و خرم شود و مهربانی تو، باغ را پر از نعمت و سرسبزی کرده است.

برداشت: ای ظریفان، خود را به ما نشان دهید، زیرا بدون شما زندگی‌ام بی‌معناست.

برداشت: نقل زیادی را بریزید تا هر جا که گدا باشد، سیر شود و نوازش کند.

برداشت: در محفل رضای تو، دل و چشم پیامبران از زیبایی‌های تو سیراب می‌شود.

برداشت: این بیت به این معناست که هیچ‌گاه نمی‌توان انتظار داشت که ماهی از آب سیر شود، همان‌طور که انسان‌ها هرگز نمی‌توانند از خداوند بی‌نیاز شوند. آب برای ماهی همانند خدا برای انسان‌هاست و نیاز دائمی به آن دارند.

برداشت: سریع نرو که اگر طلای واقعی را پیدا کنی، مس هم به دنبال آن طلا خواهد رفت.

برداشت: غذای دیگری غیر از این سفره وجود دارد تا اولیا و بندگان خاص خدا از آن بهره‌مند شوند و سیراب گردند.

برداشت: وقتی که لذت و زیبایی بی‌نظیر عشق را می‌بینم، جانم درگیر عشق و محبت می‌شود و از وفاداری و تعهد در این عشق سیر و خسته می‌شود.

برداشت: سلیمان و ایوب هر کدام در زندگی خود وضعیت‌های بسیار متفاوتی را تجربه کرده‌اند. سلیمان با قدرت و ثروت بسیار، از ملکت و سلطنت خود سیر شده و توجهش به دیگر امور جلب شده است، در حالی که ایوب، با وجود ابتلا به بلاها و رنج‌های فراوان، هرگز از این مشکلات خسته نشده و صبرش را از دست نداده است.

برداشت: این جمله به این معناست که گاهی افراد به نیرنگ و فریب متوسل می‌شوند، در حالی که خودشان در درون دچار کمبود یا نواقص هستند. در اینجا به نوعی تناقض اشاره شده که فردی در تلاش است به ظاهر خود را سیر و بی‌نیاز نشان دهد، اما در واقعیت چیزی جز گرسنگی و نارسایی در وجودش نیست.

برداشت: به خودت آرامش بده و از این فریبکاری دست بردار، زیرا تا به حال از این فریب‌ها خسته نشدی.