غزل شمارهٔ ۱۰۵۵

برداشت: برادر، چه خوب است که فروشنده انجیر به کار خود مشغول باشد و به فعالیتش ادامه دهد.

برداشت: در حالتی خوشحالی و شادابی زندگی می‌کنیم و به سمت محشر با اشتیاق و شتاب در حرکتیم.

برداشت: اگر خاک شویم یا حتی متلاشی شویم، باز هم می‌دانیم که ساقی همراه ماست و به ما توجه دارد.

برداشت: خاک این کوه خوش باشد و کسی که عاشق آن است از شراب جان، بی‌گناه و سرمست شود.

برداشت: آن زمین گل و شکوفه زده است، یعنی ما از این جهت و آن جهت عاشق و شوریده حال هستیم.

برداشت: زمانی که بزرگ‌تر و رهبر دچار شکست و نابودی شود، خاکستری که از آن به جا می‌ماند، نشان‌دهنده خرابی عمیق‌تری است نسبت به خود رهبر.

برداشت: وقتی در این دنیا غرق در شوق و هیجان هستی، مانند یک کاروان‌راهی که در حال جست‌وجو و ماجراجویی است، ناخدای قایق تو را از این ماجراها به سوی آرامش می‌برد و لنگر را در جای امن قرار می‌دهد.

برداشت: ما خودمان به نوعی موجب جدایی هر چیز از چیز دیگر هستیم و این جدایی باعث می‌شود که هر قطعه به تنهایی وجود داشته باشد.

برداشت: هر تخته‌ای از کشتی که نجات پیدا کند، از زنجیر و غرقابی که در آن افتاده بود، رهبر و راهنمایی برای دیگران می‌شود.

برداشت: وقتی که چنین ویرانی خوشایند نیست، چشمانت را باز کن و با عقل و فکر نگاه کن.