غزل شمارهٔ ۱۰۵۴

برداشت: ای دوست، تو در همه کارها بی‌نظیری و عاشق تو نیز در انجام کارها مهارت دارد.

برداشت: در روز قیامت، هنگامی که اوضاع شهر و بازار به هم ریخته و دگرگون است.

برداشت: من چگونه می‌توانم از ناله‌ها و زاری عاشقان بگویم، ای محبوبان، زمانی که به خاطر عشق تو در حال پریشانی و غمگینی هستم؟

برداشت: زمانی که من به پایان عمرم برسم و بمیرم، در گور مرا نگه‌دار نکنید.

برداشت: اگر می‌خواهی که ما زنده بمانیم، ما را به نسیم وصال بسپار.

برداشت: ای کاش بدانیم تو در کجا قرار داری و ما در چه وضعیتی هستیم؛ زیرا بی‌وجود تو، زندگی و خوشی هیچ معنایی ندارد.

برداشت: اگر عشق تو در زندگی‌ام نباشد، بهتر است که از زندگی‌ام قطع امید کنم، چرا که بدون تو هیچ چیز برایم ارزشمند نیست.

برداشت: در مسیر تو دو صد دام و تله وجود دارد که باید آنها را شناسایی کرده و راه را صاف و هموار کنی.

برداشت: از زیبایی و گلشن تو بسیار مستانه شدم و در درختان و گل‌ها، با وجود درد و خارهایی که تحت پایم بود، آرام نشستم.

برداشت: به سوی تو رفتم، مانند پرنده‌ای زخمی که به خاطر دانه‌ات بر روی زمین می‌خزد و ضعف و دردش را فراموش کرده است.

برداشت: این جالب است که لذت و زیبایی تو از هر ذره‌ای که در انبار وجود دارد، بیشتر است.

برداشت: زندگی بدون تو برایم ممنوع است و به خاطر نبودنت، شانس و سعادت من بیدار نشده‌اند.

برداشت: بخت و تقدیر تو در دست خودت است و زندگی‌ات فقط به خاطر نام و شهرت و آزار دیگران ارزش ندارد.

برداشت: ای کسی که مرا از دل فراموش کرده‌ای، در نهایت چه بر سر من خواهد آمد؟ لطفاً مرا به یاد بیاور.

برداشت: زمانی که آب در جوی جاری شود، دیگر چرخ طمع بار دیگر نمی‌چرخد.

برداشت: سکوت کن، زیرا صحبت کردن تنها به نفاق و درگیری می‌افزاید و عشق را از کلام دور می‌کند.