غزل شمارهٔ ۱۰۵۲

برداشت: نوری وجود دارد در اشعار که از چشم، خیال و روح فراتر است.

برداشت: اگر می‌خواهی خود را به عشق و دوستی متصل کنی، باید از موانع داخلی خود دست برداری و به سوی آن عشق پیش بروی.

برداشت: آن روح نازک و ملایم به شکل انسانی درآمد که دارای ابرو، چشم و رنگی زیباست.

برداشت: خداوند خود را به وسیله‌ی چهره‌ی پیامبر، حضرت مصطفی (ص)، به نمایش گذاشت.

برداشت: ظاهر او زوال‌پذیر است و نرگس چشمش مانند روز قیامت می‌درخشد و بی‌نظیر است.

برداشت: هر بار که به انسان‌ها نگاه کنی، درهای زیادی از رحمت و لطف خدا به رویت باز می‌شود.

برداشت: زمانی که چهره پیامبر (ص) ناپدید شد، جهان به یکباره تحت تاثیر قرار گرفت و همه جا صدای الله اکبر بلند شد.