غزل شمارهٔ ۱۰۴۹

برداشت: من بارها به تو گفته‌ام که در زمان خشم و دعوا آرامش را حفظ کن و پای خود را بکوب نکن.

برداشت: اگر می‌خواهی با وفا و مهربان باشی، باید در عمل و رفتار خود طبق اصول صحیح و درست عمل کنی.

برداشت: آیا می‌دانی که وقتی از یک زخم عمیق رنج می‌کشی، یار و همدم تو چگونه آسیب می‌بیند؟

برداشت: ببخش و عذر را بپذیر، زیرا این رفتار صحیح نیست. ما در خواب غفلت هستیم و هنگامه‌ی آشوب در حال بیداری است.

برداشت: من نصیحت می‌کنم و پیگیر آن هستم، اما افرادی که به این موضوع توجه نمی‌کنند، فقط به حرف و تکرار بسنده می‌کنند.

برداشت: چشم‌های خمار و جذاب محبوبم به نصیحت‌هایم می‌خندد و آن را جدی نمی‌گیرد.

برداشت: می‌گوید که چشم او با چشمک زدن به تمسخر می‌گوید، پس بگو دوباره.

برداشت: اگر نصیحت‌های تو را پنهانی نگویم، از تو می‌ترسم.

برداشت: آنکه به راحتی به دیگران طعنه می‌زند و بی‌خیال است، چگونه می‌تواند در برابر جذابیت حریف خطرناک مقاومت کند؟

برداشت: سکوت کن و از دیش شب نترس، زیرا این گلشن از باغ خداوند است.

برداشت: سکوت کن، زیرا بدون بهار، سبز بودن بی‌فایده است و با جود و رنجی که به جان می‌زند، شادابی و زیبایی وجود ندارد.