غزل شمارهٔ ۱۰۴۷

برداشت: در این هوای سرد و بارانی، بودن معشوق زیباتر است و عشق در دل سرشار از احساسات.

برداشت: دختر زیبا و جذابی در کنار من ایستاده است، که لطیف، خوش‌فرم و جوان به نظر می‌رسد.

برداشت: در این سرمایی که هست، به سوی خانه او می‌رویم، چون هیچ‌کس نمی‌تواند مانند او به دنیا بیاید.

برداشت: در این برف، لبان او را ببوسیم که برف و شکر دل را شاداب و تازه می‌کند.

برداشت: دیگر قدرت تحمل ندارم، از دست رفتم، مرا بردند و دوباره به من بازگرداندند.

برداشت: وقتی که یاد او به یکباره به ذهنم می‌رسد، قلبم از جا کنده می‌شود و صدای "الله اکبر" در دل می‌زنم.