غزل شمارهٔ ۱۰۴۲

برداشت: من از جان خود خسته‌ام و اگر تو باعث ناراحتی من هستی، از این وضعیت بیزارم.

برداشت: جان و دل من باید به خاطر تو فدا شود، ای نیکوکار.

برداشت: اگرچه تو از آزار دل خود صحبت نمی‌کنی، اما نشان‌های آن در وجود من کاملاً پیداست.

برداشت: بهار از من دور می‌شود چون نمی‌دانم که چرا دل من پر از خارهاست به جای گل‌های خوشبو.

برداشت: گناه من باعث می‌شود که در برابر لطفت سر تعظیم فرود آورم. ای معبود جانم، از تو خواهش می‌کنم که مرا ببخش.

برداشت: گنه (خطا و گناه) از لطف و رحمت تو می‌گوید که تا چه زمانی می‌تواند به عذر و بهانه‌جویی ادامه دهد، اما این بار واقعاً باید تغییر کند و به راه درست برگردد.

برداشت: بدن و روحی که از خاک تو دور باشد، بدنش بی‌ارزش است و روحش مانند ماری خواهد بود.

برداشت: تو همانند خورشید هستی و در روز می‌درخشی، اما وقتی مرغ شب بیاید، دیگر نوری نخواهی داشت.

برداشت: اگر تو شب را از این دنیا برگیری، چه پروازهایی که پرنده شب نمی‌تواند انجام دهد، ای دوست.

برداشت: به راستی که زیبایی و مهربانی تو، کل جهان را شکل می‌دهد، به‌طوری که در این دنیای پرگردش و بی‌ثبات، همه چیز تحت تاثیر آن قرار می‌گیرد.

برداشت: با دید دل، در هر نقطه‌ای از زمین یا آسمان، حقیقت وجود دارد و در آن جهان، ما می‌توانیم هم به حقیقت اعتراف کنیم و هم آن را انکار کنیم.

برداشت: اگر کسی به تنگنا بیفتد و نتواند از عهده برآید، باید دستش را رها کنی و او را به سرعت نجات دهی.

برداشت: من به خاطر شمس تبریزی به جست‌وجو نمی‌روم، زیرا چگونه ممکن است مرد هوشیاری زهر را بنوشد؟