غزل شمارهٔ ۱۰۴۱

برداشت: لطفاً به من اجازه بدهید که در این حالت تنها نباشم و از کنارم نگذرید. به من محبت کنید و مرا تنها نگذارید.

برداشت: ای محبوب من، جانم در فراق تو به شدت رنج می‌کشد، پس مرا در این دوری بی‌رحمانه تنها نگذار.

برداشت: ای طبیب، همچون عیسی، وقتی که می‌روی، ما را به حال خود رها نکن و این‌گونه بیمار نگذار.

برداشت: به من گفتی که ما را یاری در این غار است، پس چرا مرا در این غار تنها می‌گذاری؟

برداشت: دلتنگی ناشی از جدایی یک شب برایت کم نخواهد بود، پس تسلیم کم و زیاد نشو.

برداشت: در دل خود آتش عشق و احساس را کمتر شعله‌ور کن، زیرا آتش کم و اندک ارزشش را نادیده نگیرید.

برداشت: من لحظاتی به آخر خود نزدیک شدم، اما دوباره از من بشنو و این بار اجازه نده که من را ترک کنی.