غزل شمارهٔ ۱۰۳۸

برداشت: زیبایی تو را هیچ یار دیگری نیست. ای ماه زیبا، دوباره به نزد من بیا.

برداشت: مجاز نیست که در این دو جهان به جز تماشای زیبایی تو به کار دیگری مشغول شوم.

برداشت: اگر چیزی به زیبایی تو وجود داشته باشد، حتما به خاطر دزدیدن چیزی از زیبایی تو به این سان زیباست.

برداشت: زمانی که چهره زیبا و درخشان تو چون خورشید درخشان شد، از هر ذره‌ای صدای تازه‌ای را بشنو که در حال اقرار به زیبایی توست.

برداشت: ای دریای شگفت‌انگیز که از جواهرات پر هستی، هر قطره‌ات گنجینه‌ای دیگر را نمایان می‌کند.

برداشت: در یک خانه دو نفر بیمار هستند و من هم در عشق بیمار شده‌ام؛ یکی دیگر نیز دلش بیمار است.

برداشت: خداوند، هر دو نفر را مورد محبت و مراقبت قرار دادی، اما یک مراقبت دیگر همچنان باقی مانده است.

برداشت: کسی که به حقیقت این سخن پی نبرده، نمی‌داند که او از دیداری دیگر محروم است.

برداشت: شخصی که منکر است، می‌گوید که سنایی همین است که من می‌گویم، اما سنایی پاسخ می‌دهد که نه، این تنها بخشی از واقعیت است و ابعاد و عمق دیگری وجود دارد که باید مورد توجه قرار گیرد.

برداشت: به عمق و وسعت خود توجه نکن، بلکه با دقت و بینش عیسی‌گونه به اطراف خود نگاه کن و ببین.