غزل شمارهٔ ۱۰۳۶

برداشت: ای زیبا، تو که امید و احتیاط را بر تن کرده‌ای، در نهایت نگاهی به آنچه که خوب و دلنشین است بیفکن.

برداشت: ای کسی که به دنبال عشق و وصل هستی، به آنچه می‌خواهی توجه کن و به تأثیر آن نگاه کن؛ تأثیراتی که در زندگی‌ات ایجاد می‌کند و چقدر لذت‌بخش است.

برداشت: او تو را به سوی صلح و آرامش می‌برد، و گاه درگیر جنگ و جدال می‌کند؛ گاهی از صحبت با دوستان لذت می‌برد و گاهی هم به اوج سفر و ماجراجویی می‌رسد.

برداشت: این بیت به این معناست که شخصی نگران دیگری است و نگاه های او به آن شخص می‌چرخد و با او صحبت می‌کند. همچنین در این جا اشاره به گوش شنوا و دل سوزان دارد که نشان‌دهنده محبت و توجه خاصی است.

برداشت: او می‌زند این سیخ و هش، به گاو نزدیک می‌شود و عیسایی در کار است؛ دوستی که به هم کمک می‌کنند و هر کدام به شغل خود مشغولند.

برداشت: هر کس به نوعی دچار عواقب عملش می‌شود و باید از اشتباهاتش درس بگیرد. این ندامت و پشیمانی به مانند سیخی است که بر سینه‌اش فرو می‌رود و یادآور خطاهایش می‌شود.

برداشت: اگر دل تو از کباب سیخی که در آتش پخته شده خبر نگیرد، آشپز آن را در جهنم می‌پزد.

برداشت: هر زمانی که کاسه‌ای برای حلیم می‌گیری، عطر زعفران را حس می‌کنی و زمانی که ساز را به‌دست می‌گیری، صدای زعفران را در نغمه‌ها می‌شنوی.

برداشت: اگر از زیبایی چهره‌ات بمیری، همچنان که زر در آتش رنگ می‌بازد، سر خود را بر سنگ بگذاری.

برداشت: چند بار باید در جمع نابینایان خودت را به نمایش بگذاری و جلب توجه کنی؟ چند بار باید فریادت را به گوش ناشنواها برسانی؟