غزل شمارهٔ ۱۰۳۲

برداشت: چقدر به من بی‌اعتنایی می‌کنی! من دیگر چیزی در مورد تو نمی‌گویم، حتی اگر در دل به تو فکر کنم.

برداشت: مانند ابری هستی که تیره و بی‌برکات، پس ای ابر، تاریک نکن و حداقل یک قطره آب ببار.

برداشت: این جمله‌ها به خاطر مقدار و ارزششان آمده‌اند، ای کسی که غافل هستی از لذت تلاش و نتیجه نهایی.

برداشت: با آدم نابینا صحبت نکن که این کار نیاز به دقت و مهارت دارد و نمی‌توان به سادگی آن را انجام داد. همچنین با کسی که در یک کار خاص مهارت ندارد صحبت نکن که او نمی‌فهمد که در آن مکان، فرصتی برای شکار یا بهره‌برداری وجود دارد.

برداشت: کسی که هنوز دو روز از عمرش نگذشته، نمی‌تواند دربارهٔ عشق و دل‌باختگی صحبت کند، یا با نگاهی سطحی مانند نگاه یک حیوان به زیبایی‌ها نگاه کند.

برداشت: اگر نمی‌توانی در کنار زنان قرار بگیری، از حلقه جانبازان بگذر و به کناری برو.

برداشت: اگر در قدرت و مکانت مخدوم شمس الحق تبریزی غوطه‌ور شوی، در نهایت حقیقت را خواهی دید و به تماشا خواهی نشست.