غزل شمارهٔ ۱۰۳۰

برداشت: نیمی از حقیقت‌ها تلخ و دردناک هستند و نیمی دیگر شیرین و خوشایند. به خدا قسم، به این نوع نگاه وبینش تامل کن و خوب بیندیش.

برداشت: اگرچه از تو زهر می‌ریزد، اما شیرینی‌ها ناشی از آن است، زیرا نوری که از تو تابیده، رنگی روشن و زیبا به همراه دارد.

برداشت: نوری که من نمی‌توانم به تو منتقل کنم، در پای تو به زمین می‌افتد. منظور این است که درویش باید در درون خود نگاهی عمیق‌تر به ما داشته باشد تا بهتر درک کند.

برداشت: در من نگاه کن و به خودت توجه کن. تو همچون نوری هستی که از سر تا پا می‌درخشد، پس نیازی به سخن گفتن از پای خود نیست.

برداشت: وقتی در چشمان دیگران خود را می‌بینی، گویی پر از دمنوش و زرق و برق هستی، اما تو نیز در آتش درد و رنج من غوطه‌ور هستی.

برداشت: اگر گوهر با ارزشی داری، به دریاهای دو چشمانم نگاه کن. و اگر سنگ محک معتبری داری، به چهره من نگاه کن تا طلا را بشناسی.

برداشت: شمس الحق تبریزی آن شیر خدایی را به دام انداخت که به هیچ وجه نمی‌توان او را با یک سگ مقایسه کرد.