غزل شمارهٔ ۱۰۲۸

برداشت: ای جان، ماهیت تو همانند عسل شیرین است. عشق تو در هر لحظه عملی تازه و متفاوت به من الهام می‌کند.

برداشت: از زیبایی‌های تو، هر باغ و چمنی پر از شادی است و از چهره‌ی تو در هر دل، بویی مانند مشک به مشام می‌رسد.

برداشت: ماه به خاطر غم تو گاهی غمگین و گاهی تشنه است، اما از این نقصی که در او به وجود آمده، از هزار نقص دیگر آزاد شده است.

برداشت: دل من با محبت بهار مانند برگی است که چرا باید بترسد و لرزد، وقتی که ممکن است خزان بیاید و ناگهان تغییرات سخت و غم‌انگیزی به همراه داشته باشد؟

برداشت: هر نوع سرمه و دارویی که از خاک تو نباشد، در دل باعث درد و زحمت می‌شود و درمانی نمی‌آورد.

برداشت: ابلیس هرگز از رحمت و لطف تو ناامید نمی‌شود و به طور مداوم از نور و هدایت تو بهره‌مند می‌گردد و نگرش جدیدی به زندگی پیدا می‌کند.

برداشت: فرعون که خود را بزرگ‌ترین و عظیم‌ترین می‌دانست، به ایمان خود قسم می‌خورد و به نیرویی که در وجودش حس می‌کرد، اشاره می‌کند. او به نوعی در لباس و نمای ظاهری خود، نشانه‌هایی از ایمان و اعتقاد عمیقش را می‌بیند، اما این ایمان برای او مسئولیت و تکلیفی تازه ایجاد می‌کند.

برداشت: روز بزرگ وصال تو فرا خواهد رسید و در دل من، همچون دایره‌ای جدید، نور و شادی را خواهد درخشید.

برداشت: اجزای زمین را ببین که بر روی زمین چطور در حال رقصیدن هستند؛ وقتی این گروه نشسته باشد، تغییر دیگری به وجود می‌آید.

برداشت: بر روی زمین، روح انسان را مانند عزتی و نوری می‌داند و در زیر زمین، جسم را به شکل تخمی که منتظر نشو و نمای جدیدی است، توصیف می‌کند.

برداشت: چرا تا این حد به ظواهر و الفاظ شعرها توجه می‌کنی؟ بهتر است از عمق احساسات و معنای زندگی، شعر دیگری را بشنوی که فراتر از ظاهر است.