غزل شمارهٔ ۱۰۲۷

برداشت: ترکستان به یغما می‌آید، لشکری بر زنگ می‌زند. در قلعه، بدون اینکه خودت را پنهان کنی، فرار کن، زودتر!

برداشت: مدت زیادی است که اندیشه‌ام تحت تأثیر تاریکی و سختی قرار دارد. اما حالا روشنایی صبح با قدرت و شدت به او حمله‌ور شده و مانند خنجری به ذهنم ضربه می‌زند.

برداشت: گاو سیاه شب را به فجر و طلوع خورشید قربانی کردند و مؤذن به اذان می‌گوید که خدا بزرگتر است.

برداشت: شمعی از زیر لگن بیرون آمد که نورش به قدری خجالت‌آور بود که دیگر هیچ ستاره‌ای بر آسمان باقی نماند.

برداشت: اگر خورشید از ابتدا دارای ویژگی بیماری باشد، باز هم هر لحظه در دل خود زیبایی بیشتری پیدا می‌کند.

برداشت: ای چشم، با درد زیاد خود در سایه او آرام بگیر. اما مواظب باش در این وضعیت به چهره او نگاه کن.

برداشت: آن وعاظ روشنی که می‌تواند ذرات نور را به رقص درآورد، به قدری نور دارد که از بالای این منبر می‌تابد.

برداشت: با شنیدن خبر خوشی، نوری به دنیای تاریک افرادی که بینا نیستند می‌تابد. اما از آن moment، هر فردی که سرش را بالا بیاورد و خود را نشان دهد، نمی‌تواند آن نور را پنهان کند.

برداشت: اگر در آینه حقیقت، جز خداوند را ببینم، از کافران بدتر هستم.