غزل شمارهٔ ۱۰۲۲

برداشت: دیروز در صبح زود، بر سر راهی کسی به من گفت که یارم به شدت عاشق و بی‌خبر از حال من است. او چندان از این موضوع خبر ندارد.

برداشت: چهره من به زیبایی گل شبیه است و چشمانم پر از اشک و غم است، در حالی که به دنبال یک خار هستم.

برداشت: گفتم که کی می‌تواند در برابر قامت تو مثل سرو باشد و وقتی به زیبایی تو نگاه می‌کنم، می‌دانم که شمع آسمان هم در مقابل چهره‌ات بی‌فایده و کم‌نور است.

برداشت: گفتم چه چیزی می‌تواند دلیلی باشد برای نگرانی من، وقتی که تو در این دنیای پر از دگرگونی و بی‌ثباتی وجود نداری و من بر دوش خود بار سنگینی حس می‌کنم؟

برداشت: گفت من هستم جان تو و تو چه فکری می‌کنی؟ حرف نزن و فقط در کنار من بمان، چون حال من خوب نیست.

برداشت: به کسی گفتم که من آرام و قرار ندارم. او گفت من نمی‌توانم برای یک لحظه هم ساکت بمانم.

برداشت: ایندماه شما جزئی از دریا هستید، پس چرا جزئی از آن نمی‌شوید؟ بیشتر در آن غرق شوید و زندگی‌تان را پر از گنجینه‌ها کنید.