غزل شمارهٔ ۱۰۲۰

برداشت: ای دلبر زیبا، به خانه‌ام بیا و از سفر بازگرد، تا بتوانیم با عشق و شادی کنار هم باشیم و این لحظه‌های شیرین را از دست ندهیم.

برداشت: ای ساقی، چون کشتی نوح، در حال حاضر تویی که در این دنیای پر از آشفتگی، آرامش را به ارمغان می‌آوری. زمانی که ساغر من خالی است، تمام وجودم، خون و جگرم، در حسرت پر شدن آن به سر می‌برد.

برداشت: از روی کینه، مرا آزرده خاطر می‌کند. ای دل! در این دو جهان، فقط یکی را بگو، کجا می‌توانی دوستی دیگر پیدا کنی؟

برداشت: قلمی که نقشی از تو را به تصویر کشید، هنگامی که تو را دید، گویی گفت: "من کجا گم شدم؟ آیا این دنیا متعلق به من است یا به یک انسان دیگر؟"

برداشت: چرا جان و دنیای من را این‌گونه نقص و سرزنش می‌کنی؟ در دل من وارد شو و ببین که هر نفسی که می‌کشم، یک قیامت است.

برداشت: عشق می‌گوید که ای مهمان، بیست بلا آماده‌اند. لب‌های خشک و چشمان اشک‌آلود من را ببین که چگونه در میان این خشکی و تری قرار دارند.

برداشت: وقتی که تو زیبایی این دو را دیدی، مانند مجسمه‌ای خواهی شد که در میان مردم مشهور است، همانند یک ستاره زیر نظر او که دوصد قمر را تحت الشعاع قرار داده است.

برداشت: به صراحت بگو که شمس دین خاصبک و شه یقین در تبریز، مانند دین خود، هم در خفا و هم مشهور است.