غزل شمارهٔ ۱۰۱۹

برداشت: خدا ما را به چه منظور آفرید؟ برای اینکه دیوانگان را به شور و هیجان بیاورد، در حالی که او خود دیوانگان را به زنجیر می‌کشد و دیوانگی‌شان را بیشتر می‌کند.

برداشت: ای عشق ناز و شیرین، تو با شور و شوق خود، جانم را در شادی و نشاط کشانده‌ای. بیا هر شب نیمه شب بر سر جان بی‌خبر و سرمست من بیایی.

برداشت: در این دنیا، ما چگونه می‌توانیم از این عشق رهایی یابیم، در حالی که عشق مانند اسبی در آسمان بر سر ما نشسته است؟ ما همچون عاشقان در سرگردانی و تلاطم هستیم.

برداشت: ای عشق، تو از من خون می‌مکشی و آرامش و قرارم را از من گرفته‌ای. من از فتنه‌های روز و شب‌های تو پنهان شده‌ام همانند سحر که در خفا است.

برداشت: اگر در لطف الهی به پیدا و ناپیدا می‌روم، چطور می‌توانم در جان خود پنهان شوم؟ اگر در نیستی و عدم سرگردان شوم، تو به من نظر داری و مرا مشاهده می‌کنی.

برداشت: تو که ما را از وجودی که نداشتیم شناخته‌ای، نی که از عدم به‌وجود آمده‌ای. ای موجودی که تمام وجودهای ناپیدا در تو جمع شده‌اند، ای کسی که درهای عدم را برای ما گشوده‌ای.

برداشت: وجود تو شاد و سرشار است و خاموشی جهان در تسلط توست. هر دو به تو وابسته‌اند و فرمان‌بردار تو هستند.

برداشت: خانه را خراب کن، حکیم را دیوانه کن و آن شراب را در پیاله بریز تا هر دو از خطرات دور شوند.

برداشت: ای عشق، تو چه توانمندی! مستی تو جان را سالم می‌سازد. بشنو سلام مست خودت را، مبادا دل را مانند سنگ بی‌تحرک نگه‌داری.

برداشت: وقتی که دست او را شکسته‌ای و خواب او را گرفته‌ای، حالا خمار و مست را بشکن و از کنار کوی مستان بگذر.