غزل شمارهٔ ۱۰۱۸

برداشت: به دقت به چشم جانت نگاه کن و در دل‌های بی‌خبر دقت کن. گروهی که دلشان در هم ریخته است و گروهی دیگر که مانند جان، بی‌پاست و بی‌سری هستند.

برداشت: اگر بدون تلاش و کوشش باشی، همه مانند دیگ در حال جوشیدن خواهند بود. همه بدون هیچ‌گونه پرده یا پوششی، دل‌های خود را در برابر فرمان او مانند سپر قرار می‌دهند.

برداشت: از باغ و گل خوش‌حال‌تر است و از سرو نیز آزادتر است. از عقل و دانش فهیم‌تر و از آب حیات نیز پاک‌تر است.

برداشت: وقتی که ذرات ریز در هوا به حرکت در می‌آیند، خورشید به آن‌ها لباس زیبایی می‌دهد و آن‌ها در آب و گل پا می‌گذارند و از عمق دل خود سر برمی‌دارند.

برداشت: در میان جزر و مد خونین دریاها، افرادی که بر فراز این خون‌ها حرکت می‌کنند، تحت تأثیر هیاهو و خروش این خون‌ها قرار نگرفته‌اند و دامن آن‌ها نالیده و آلوده نشده است.

برداشت: در میان مشکلات و دردها، مثل یک گل در زندان زیبایی وجود داریم. هرچند که مانند ملخ در آب و گل زندگی می‌کنیم، اما دل ما در تاریکی شب است و همچنان امید به صبح و روشنی داریم.

برداشت: خوشی و سرمستی تو، از روح و باده و جام‌هایشان ناشی می‌شود و تو از خوبی و بدی، فارغ و رها شده‌ای.

برداشت: دیگر بس کن، پسر، چون هر پرنده‌ای نمی‌تواند از انجیر تازه بهره‌مند شود. طوطی شکر را می‌خورد و آن زاغ هم از چیز دیگری سیر می‌شود.