غزل شمارهٔ ۱۰۱۱

برداشت: دگرگونی تازه‌ای برای بزرگان در راه است که در میان گل‌ها و باغ‌ها، روحی نوین را به همراه دارد.

برداشت: با مهربانی فرزندان رحمت الهی، یا نورانی که از نوری دیگر برتر و روشن‌تر هستی، به ما لطف کن.

برداشت: هیچ چیز برای من شیرین‌تر از جانم نیست، جانم را فدای خاک تو می‌کنم. چه چیزی می‌تواند از ماه زیباتر باشد؟ ماه در مقابل زیبایی تو محو شده است.

برداشت: هر موجود زنده‌ای برای عشق تو جانش را فدای تو می‌کند و هر باغ زیبا از وجود تو بهره‌مند است.

برداشت: من از یادآوری زندگی در این جهان خسته نیستم، زیرا هرکس زیبایی را به من نشان دهد، بعید نیست که بار دیگر آن را به یاد آورم.

برداشت: این حرفی که می‌زند، بسیار گران و دردآور است و به روح انسان آسیب می‌زند. هیچ‌کس نمی‌تواند از حرف‌های بیهوده و بی‌فایده بگریزد؛ پس بی‌دلی و بی‌حوصلگی از این نوع سخن گفتن می‌آید.