غزل شمارهٔ ۱۰۰۸

برداشت: ای خداوندی که نعمت‌هایت بی‌پایان است و تلاش‌هایم در پیشگاه تو بی‌پاسخ نخواهد ماند.

برداشت: ما را ارادت کرده و دعوت کرده تا او را بپرستیم و او بهترین معبود است.

برداشت: این شعر به این معناست که ما به دنبال ستایش برای فخر و خودشیفتگی نیستیم، بلکه هدف ما این است که با کردار خوب خود، مورد ستایش قرار گیریم.

برداشت: این بیت به این معناست که اگر کسی به دیدار شخصی بزرگوار و محترم برود، باید با احساس خوشحالی و نیکوئی خود را به او معرفی کند. در واقع، ملاقات با چنین فردی نعمتی است که باید با شکرگزاری و احترام به آن پرداخته شود.

برداشت: وعده‌ای که از معشوق می‌آید شیرین است و تلاش برای رسیدن به خوشبختی پاداش دارد.

برداشت: به‌ویژه سعدی که با هر لحظه‌ای، صدها دل را به خوشی و سروری خود می‌کشاند.