غزل شمارهٔ ۱۰۰۷

برداشت: مردی گفت که خواجه سنایی از دنیا رفت، اما مرگ او مسئله‌ای نیست که خردمندان را نگران کند.

برداشت: بدن خاکی به زمین بازگشت و جان طبیعی به آسمان پرواز کرد.

برداشت: ماه وجود او از غباری پاک شد و آب حیاتش به خاطر درد بیرون آمد.

برداشت: نور خورشید از هر چیزی که از آن جدا شود، جدا می‌شود و آن چیز سرد می‌گردد. این نشان می‌دهد که هر چیز که از منبع نور و گرما دور شود، از زندگی و گرمی نیز فاصله می‌گیرد.

برداشت: انگور صاف و بی‌غش به میخانه رفت، زیرا زمانه به شدت بر تن انسان فشار وارد می‌کند.

برداشت: همه‌ جان‌ها، مانند آفتاب درخشان شده‌اند و نباید جان‌های درخشان را مرده دانست.

برداشت: ذهن تو باهوش و سرشار از درک و فهم است، اما اگر از دنیای ظاهری و مادی جدا شوی، این درک و بینش تو نمی‌میرد، بلکه تنها با دوستی و ارتباط با دیگران واقعی‌تر و زنده‌تر خواهد شد.

برداشت: به پوست خود دست نزن و به مغز آن زن نیز توجهی نکن، بلکه داستان آن ترک و کرد را بشنو.

برداشت: او برای دزدی از خانه‌ای به سمت آن رفت، در حالی که لباسی کهنه به تن داشت و موهایش را پوشانده بود.