غزل شمارهٔ ۱۰۰۴

برداشت: شب گذشته دل چه شور و حال عجیبی داشت و از کجا می‌دانست که با کدامین فرد در حال صحبت است؟ آیا او قادر است چشمانش را که پر از اشک و غم هستند، دیده بانی کند؟

برداشت: دل عشق‌زده‌ای که همیشه پر از احساس و شور است، به اندازه هفت پیمانه از دیگران می‌نوشد و شادابی خود را افزایش می‌دهد.

برداشت: و مست شد و در خیابان او افتاد و هنگام دست زدن به در، ناگهان خوابش برد.

برداشت: یک نگهبان رفت و لباسش را برداشت و دیگری کمربندش را باز کرد.

برداشت: چنگی آمد تا نغمه‌ای بسازد و دل بی‌نوا را از خواب بیدار کند.

برداشت: چشمم به دیدار او افتاد و حالتی شگفت‌انگیز در او دیدم، همچنان که سودای عشق در دل من کم رنگ‌تر شد.

برداشت: او را دیدم که در آتش افتاد و در حالی که جامی در دست داشت، مانند دودی به سمت او حرکت کرد.

برداشت: به خاطر غم او، نوشیدنی شادی‌بخش به قلبم روی آورد و شانس به سوی او چهره‌اش را نشان داد.

برداشت: سرنوشت خوشی نصیب کسی شد که با دیدن زیبایی فنا و زوال، به دنبال وجود و زندگی نرود.

برداشت: جهان خراب و بی‌فروغ به جغدها همانند است، به طوری که حتی دو صد شنبه هم از آن یهودیان بی‌ارزش است.

برداشت: ما، چون افرادی سرشار از عشق و احساسات دور از دنیا هستیم، بیایید تا زودتر لیوان‌ها را پر کنیم و باده بنوشیم.

برداشت: این جام از روی لطف و محبت به چشم نمی‌آید، زیرا جسم نمی‌تواند ماهیت واقعی جان را درک کند.

برداشت: از آن طرف صدای طبل عید به گوش می‌رسد، در دلش شعله‌ای از هیجان و شوق شعله‌ور شده است.

برداشت: خودت را از دغدغه‌های عشق رها کن؛ خوب است که به دلبر زیبا فکر کنی و به حسادت‌های دیگران اهمیت ندهی.