غزل شمارهٔ ۱۰۰۳

برداشت: درخت گل در باغ به خاطر تو سرسبز و شاداب است و دوست تو در این رقص نسیم حاضر است.

برداشت: باد به مانند فرشته‌ای بزرگ و تو همچون مریم و عیسی، زیبایی‌ات را از این دو نشأت گرفته است.

برداشت: رقص شما هر دو را به زندگی و پایداری وادار می‌کند، در کنار این، رحمت و نعمت فراوانی بر این رقص جاری است.

برداشت: شما به مقام و جایگاهی رسیده‌اید که نسل‌تان در آن قرار دارد. این مکان به مانند تخت کیقباد، پادشاه قدیمی، باشکوه و با اعتبار است.

برداشت: هر میوه‌ای که از شاخه‌ای می‌رسد، به شکم می‌رود؛ زیرا از آغاز تولد و از ناپاکی‌ها به وجود آمده است.

برداشت: چون نعمت ما از آفرینش‌گر است، به خور و خواب آلوده نمی‌گردد

برداشت: هر قومی در زمانی از باغی دیگر بهره‌مند می‌شود، اما تو ای جواد، همیشه در جایگاه بالایی هستی.

برداشت: سرنوشت و بخت انسان، از خود او بیشتر اهمیت دارد. پس بهتر است به دنبال بخت و اقبال خود باشی، چرا که به داشتن ظاهر و زیبایی و ظواهر نمی‌تواند بر بخت بهتر غلبه کند.

برداشت: نسیمی که به دل دمیده، از نوری است که ولادت را به همراه دارد.