غزل شمارهٔ ۱۰۰۲

برداشت: وقتی کمند عشق تو دل مرا درگیر کرد، یوسف من از چاه به دشت فرار کرد.

برداشت: یوسف مانند درخششی ناگهانی به چاه بازگشت، و اکنون به فریادم رسید.

برداشت: هنگامی که بساط عشق و لطف در اینجا گسترده شد، عشق و زیبایی مانند گل و نسرین در دل‌ها شکوفا گردید.

برداشت: قیصر چرا به آن قصر تمایل پیدا کرد، هنگامی که بهشتی شده و قصرش خراب شده است؟

برداشت: گفتم چرا این چنین تاریک شده‌ای؟ پاسخ داد که به نور خورشید نگاه کن تا بفهمی.

برداشت: هر کسی که حالا احساس سردی و بی‌احساسی می‌کند، باید بداند که آتش عشق تو می‌تواند او را گرم کند و به زندگی‌اش حرارت و شوق جدیدی ببخشد.

برداشت: شخصی به نام قیصر روم وجود دارد که او به زنگ زدن (به نوعی هشدار یا علامت خاص) اشاره می‌کند و در اینجا به کسی به نام فرید که به او می‌گوید ترسا (شخصی خارج از دین خود) اشاره دارد. اینجا تضاد شخصیت و جایگاه اجتماعی آنان مورد تأکید است.

برداشت: پر تو دل به گونه‌ای درخشید که آتش را شعله‌ور کرد و بر شدت آن افزود، گویی که در طلب مزیدی دیگر است.

برداشت: دوزخ به او گفت که جانم را به من بده تا هر کسی را که از خدا روی‌گردان است، بخورم.

برداشت: ای دریای مهربانی، از آتش جان‌سوز من عبور کن؛ وگرنه از شدت تب و درد به هلاکت می‌رسم.

برداشت: به من بگو که ای آتش، زودتر قوم مرا به من بده که خداوند آنها را انتخاب کرده است.

برداشت: همه چیز را به دست او سپرد و گفت که آتش تو از نور من آزاد شد.

برداشت: شمس دین، اهل تبریز بود و چهره‌اش مانند نور خورشید، روشنی‌بخش جهان است. او منبع نور و دانایی است.