غزل شمارهٔ ۱۰۰۱

برداشت: چرا این شمع روشن اینقدر جاذبه دارد که آتش آن به دل من نفوذ کرده و قلبم را تسخیر کرده است؟

برداشت: ای دوست، آتش عشق و اشتیاقی در دل من برافروخته شده است، تو بیا و هر چه زودتر نزد من بیا.

برداشت: چهره دل، نشانه‌ای از مخلوقات نیست، بلکه از خدای زیبا و حسن او نمایش می‌دهد.

برداشت: غیر از شکر او هیچ راه حلی ندارم و تنها لب اوست که می‌تواند به من سود برساند.

برداشت: به خاطر بیاور کسی را که در یکی از صبح‌های زود، دلم به خاطر موهای تو آزاد شد و از آن بند رهایی یافت.

برداشت: وقتی برای اولین بار تو را دیدم، احساس کردم که جانم از جان تو چیزی را درک کرده است.

برداشت: وقتی دل من از چشمه عشق تو سیراب شد، به عمق وجود تو فرو رفتم و تمام وجودم را به تو سپردم.