غزل شمارهٔ ۹۹۸

برداشت: دیروز آتش عشق تو در دل من شعله‌ور شد و حالا دلم به سمت کسی که دل را روشن می‌کند، متمایل شده است.

برداشت: دیشب زمانی که یار شروع به صحبت کرد، صدایش آن‌قدر دلنشین و گرم بود که دل مرا سوزاند.

برداشت: من چه person ای هستم که با هوش و ریاکاری او که با فریبکاری بر همه پیروز شده است، می‌توانم مقابله کنم؟

برداشت: دل من پاک و بی‌غلغش بود، اما دیدن نیرنگ‌ها و فریب‌ها، آن را دچار بدآموزی کرد.

برداشت: هر چیزی که در دنیای لذت و خوشی وجود دارد، مانند پنیر است که برای یوز، بلای جان او می‌شود.

برداشت: ای کاش در این شب طولانی، وعده‌ای که داده بودم را به یاد داشته باشم و بوسه‌ای بدهم، اما اکنون روز شده است و فرصت از دست رفته.

برداشت: دوست عریان با لباس قبا به سمت من آمد و من دوباره با عقل خود کمربند بستم.