غزل شمارهٔ ۹۹۷

برداشت: پیرهن یوسف و بوی آن (به یاد او) به ما می‌رسد و در پی این نشانه‌ها، خود او هم به زودی خواهد آمد.

برداشت: بوی شراب زیبا خبر می‌دهد که به دنبال من جام و کدو می‌آید.

برداشت: وجود من، حقیقتی است که به ظهور می‌رسد و نور حق از طریق من به تو می‌رسد.

برداشت: آب سنگین و سختی ندارد، بلکه مشکلات به مانند سنگ‌هایی هستند که به ظرف می‌رسند.

برداشت: آب زندگی در جایی فراتر از ذهن است؛ به سرچشمه‌ی خود بپرداز تا آب به جریان بیفتد و به تو برسد.

برداشت: بر حسد و کینه‌های آتشین آب بریز، چرا که این خاک زیر تأثیر آن‌ها قرار دارد و به نوعی از وجود آن‌ها تغذیه می‌کند.

برداشت: عشق و دانش در درون انسان مانند دو نیروی متضاد در حال نبرد هستند و هر لحظه صدای درگیری آنها به گوش می‌رسد.

برداشت: هر چیزی که عاشق در زندگی‌اش به خاطر عشق و محبت خود به دیگری می‌دهد، در نهایت به خود او برمی‌گردد.

برداشت: اگرچه عروس بسیاری از اموال و تجهیزات خود را از شوهرش برده، اما هنوز به اوضاع مراسم عروسی نمی‌رسد.

برداشت: اگر خواهان برکات و نعمت‌هایی از آسمان هستی، ابتدا باید خود را پاکسازی کنی و از دست خود پاک باشی تا به آن خواسته‌ها برسی.

برداشت: خبر خوشی بده ای عشق که نشانه‌ای جدید از شمس‌الدین از تبریز می‌رسد.