غزل شمارهٔ ۹۹۶

برداشت: کسی گفت: خواجه سنایی از دنیا رفت، ولی چنین مرگ برای یک خواجه بزرگ و محترم کار ناچیزی نیست.

برداشت: او مثل کاه نیست که به راحتی با باد جابجا شود و مانند آبی نیست که به خاطر سرما یخ بزند.

برداشت: او شانه‌ای نداشت که مویی را بشکند و دانه‌ای نبود که زمین آن را بفشارد.

برداشت: در این سرزمین گنجی ارزشمند وجود دارد که دنیا را به حساب می‌آورد و می‌تواند برای ما دو جهان را رقم بزند.

برداشت: روان انسان به خاک سپرده می‌شود و وجود مادی‌اش به زمین بازمی‌گردد، اما عقل و خرد او به آسمان‌ها صعود می‌کند.

برداشت: می‌توانیم بگوییم که جان دوم را که مردم آن را نمی‌شناسند، به معشوق سپرده‌ایم.

برداشت: با آرزوی شفای دردها، به آرامی به سراغ مشکلات رفتم و متوجه شدم که آن دردها از من جدا شده‌اند.

برداشت: در سفر، دوستان از نقاط مختلفی مانند مرغز، رازی، رومی و کرد به هم می‌پیوندند.

برداشت: هر کس که خود را با مازراتی (یا وسیله‌ای گرانقیمت) مقایسه کند، در واقع در تلاش است که برابری خود را با مازراتی نشان دهد. به عبارت دیگر، هیچ‌کس نمی‌تواند خود را با یک چیز با ارزش و خاص مقایسه کند، چرا که هر کس ویژگی‌ها و ارزش‌های منحصر به خود را دارد.

برداشت: سکوت کن؛ زیرا نام تو مانند نقطه‌ای در کشور ایران از نوشتار پاک شده است.