غزل شمارهٔ ۹۹۵

برداشت: دیدن چهره‌ات از صبح زود، درد مرا بیشتر کرد و آرامش را از من گرفت.

برداشت: عشاق را چه شعله‌ای در دل افکنده و چه پیامی از سوی رازها به آنان رسیده است.

برداشت: وقتی با محبت و مهربانی به من نزدیک شد، جانم را مانند باده‌ای که در جام ریخته شده سرازیر کرد.

برداشت: باده‌ای پاک و زلال است که وقتی نوشیده شود، روح را شاداب می‌کند، اما در عوض، کاسه‌ای که آن را در آن می‌نوشیم، از بدی‌ها و آلودگی‌ها پر است.

برداشت: این جمله به این معناست که نوعی از نوشیدنی زنده و خالص است که به روح‌ها و جان‌ها تعلق دارد، چون این نوشیدنی به اجسام و بدنی خاص نام و عنوان می‌دهد.

برداشت: در تبریز، دل مهربان تو همواره در دام محبت و رحمت بدون وقفه وجود دارد.