غزل شمارهٔ ۹۹۳

برداشت: از نوری که از آغاز وجود داشته و در تو پرورش یافته، بیشتر از آنچه فکر می‌کنی به تو توجه شده است.

برداشت: به زیبایی به اطراف خود نگاه کن، مانند خورشید که نور می‌افشاند، تا ببینی چگونه غم و ناراحتی‌ها ذوب می‌شوند و از بین می‌روند.

برداشت: به درختان نگاه کن، ای بهار نو، چرا که از روزگاران گذشته، بسیاری از درختان پژمرده و بی‌حال شده‌اند.

برداشت: بیا زبانت را باز کن و مانند عیسی سخن بگو، چرا که از نفس دجال (نماد شر) مردمان زخم‌های زیادی خورده‌اند و جانشان گرفته شده است.

برداشت: امروز همه‌ی غم و خواب را بشکن، زیرا که می‌ت تازه‌ای همه را شاد کرده است.

برداشت: درد، درمانی برای زندگی ابدی است، چرا که همه مردم زهر نابودی را چشیده‌اند.

برداشت: مثل سحر که پرده شب را کنار می‌زند، این همه چیزهایی که پنهان و جلوی چشم ما هستند، به اندازه‌ی دو صد پرده پوشیده‌اند.

برداشت: سکوت کن و حرف نزن، چون درباره‌ات کسی گوش نمی‌دهد.