غزل شمارهٔ ۹۹۱

برداشت: عشق محبوبم، جانم را از خودم جدا کرد و به خاطر عشق، وجودم را از خودم رها کرد.

برداشت: زیرا جان تازه و نو است و عشق قدیمی هرگز به وجود او راه پیدا نکرده است.

برداشت: عشق محبوب همانند سنگ مغناطیس، جان ما را به سوی خود جذب کرد.

برداشت: پس از آنکه جان از خود بی‌خبر شد، وجود خویش را به‌گونه‌ای دیگر مشاهده کرد.

برداشت: پس از آن دوباره به خود آمد و روحش در دام عشق گرفتار شد و به دور آن پیچید.

برداشت: او شربتی از حقیقت عشق به او داد و تمام اخلاص‌ها را از وجود او برداشت.

برداشت: این نشان‌دهنده آغاز عشق است و هیچ‌کس نتوانسته به نهایت آن دست یابد.